Altijd weer die teleurstellingen!!

Daar loop ik dan, huilend van een feestje vandaan. Na een jaar weer eindelijk een keer mascara op te hebben gedaan, lopen er nu zwarte strepen over mijn wangen. Ik had  zoveel zin in dit feestje! Met pijn in mijn hart en een grote teleurstelling voel ik me alleen en voel ik de heimwee naar mijn “sociale” leven in Nederland. Niet dat ik nou zoveel vrienden had, maar had ik wel een groot sociaal netwerk. Wat voelde ik me alleen op dit feestje. Terwijl iedereen wist wie wij waren. De enige buitenlanders, Bart en Renate die wonen op de heuvel in Penne d’Agenais. Daar zaten we dan aan tafel met ons goeie gedrag. Ik probeerde goed te luisteren naar wat de Fransen probeerde uit te leggen aan me. Waarom ben je geëmigreerd? En waarom naar deze plek? Wat deed je in Nederland? Terwijl Bart er best goed uit kwam met zijn Franse taal, zat ik weer te klunzen en te stotteren. Ik kwam er gewoon niet uit.

 

Ook zag ik dat onze Franse vrienden aan tafel zaten met andere vrienden en dit was confronterend. Ik zag dat iedereen het gezellig had. De teleurstelling ging door in de auto op de terugweg naar huis, omdat ik voelde en zag dat een vrouw heel anders reageert op een voor mij zo grote teleurstelling dan voor Bart. Al mopperend en met dikke tranen probeerde ik uit te leggen wat ik miste, gaf Bart aan dat die gewoon niet meer naar dit soort feestjes gaat. Ja en dan? Dan gaan we nog minder mensen zien? Waarom was ik zo teleurgesteld? Lag mijn verwachting te hoog? Had ik dit feestje zo geromantiseerd? Even lekker ontspannen weg, muziek, eten, mensen om ons heen. Het was alles behalve ontspannen!! Ik weet dat het leven vol teleurstellingen zit, maar hoe daar mee om te gaan? 

 

De laatste tijd heb ik een aantal teleurstelling geïncasseerd; Teleurstelling in mijn hond die het vloerkleed als lekkernijtje ziet. Teleurstelling in de kinderen dat ze hun schooltas niet opruimen nadat ik dit dagelijks aan ze vraag. Teleurstelling in het weer, hoe zomers het hier kan zijn, hoe harder de regen en onweersbuien zijn. Teleurgesteld in de burgemeester die ons gaat trouwen, hij heeft totaal geen interesse in ons, hij heet ons niet eens welkom in Penne d’Agenais! Teleurgesteld in de Franse taal. Ik raak teleurgesteld over de teleurstelling.

 

Ik weet dat teleurstellingen goed zijn voor mij, het hoort bij het leven. Daardoor train je ook weer je positief denken om eruit te stappen. Toen ik lange tijd ziek was en leed aan Anorexia had ik veel aan cognitieve therapie. Dit is  een vorm van psychotherapie die ik tijdens mijn anorexia heb mogen leren. Het heeft mij geleerd om anders tegen problematische situaties aan te kijken en er anders mee om te leren gaan. Na deze “verschrikkelijke” avond ben ik de cognitieve therapie weer voor mezelf gaan opzoeken. Al schrijvend aan tafel beschreef ik de situatie en wat deze avond met me deed. Ik schreef over mijn gedachtes, gevoel, gedrag en wat het gevolg daarvan was. Het mooie van cognitieve therapie is dat je er positieve gedachtes tegenoverzet. Wat had ik anders kunnen doen dan heel hard weg te lopen van het feestje. En hoe zou mijn gevoel dan zijn geweest? Zou het gevolg dan zijn dat we wat langer waren gebleven?

 

Ik weet het heeft allemaal met mijn verwachtingen en verlangens te maken naar de ander, naar dat feestje, naar mezelf, naar Bart, naar de dieren, naar de kinderen, naar het weer en naar de burgemeester. Misschien moet ik er meer blanco in gaan staan. Ik moet leren om mijn teleurstellingen te gaan omarmen, waardoor ik steeds meer positieve gedachtes ertegen over kan zetten waardoor ik me minder alleen ga voelen. Alles wat ik dan terug krijg waar ik niet op had gerekend of naar had verlangt zal dan veel meer binnen komen, waardoor ik dankbaarder kan zijn om dit te mogen ontvangen.

 

 

Teleurstelling een mooie emotie! Het is de manier hoe ik er mee om ga! Ik weet hem nu te omarmen!